Knutseldag!

image image

De tweede dag in Siem Reap was al een stuk vermoeiender dan de eerste. Het was vandaag ook een bijzondere dag want het is Chinees oudjaarsdag. Dat was ook te merken want we werden wakker door de knallen. Na een lekker en rustig ontbijt gingen we met de tuktuk naar de school van Husk. Daar gingen we verder met het ontwerp van onze softie. In vier groepjes gingen we bezig met het eind ontwerp. Een groepje ging bezig met de kleuren, een met de buik en het hoofd, een met de armen en benen en een met de oren, staart en slurf. Na een uur druk bezig te zijn geweest hebben Melissa, Evelien en Rémi met Fiona van Husk en twee van de softie dames het ontwerp besproken. Na een tijdje overleggen in het Engels en Khmer wisten de softie dames wat ons idee was en begonnen ze meteen.

Ondertussen waren paar van onze groep begonnen met de muurtjes rond het speelplein van de huskschool versieren met typische Nederlandse sporten. We hebben gekozen voor schaatsen, skiën en snowboarden omdat Fiona zei dat het voor kinderen in Cambodja heel bijzonder is, dat water kan bevriezen. Voor hun is het koudste 17 graden Celsius en dan lopen ze al rond in winterjassen! Wat een verschil met ons in Nederland! Ook al was het verven heel leuk en gezellig, stonden we wel te bakken in de brandende zon en sommige van ons zijn ook aardig verbrand. Behalve paar rode vlekken zijn we ook bespetterd met groen, blauw en roze (vooral Fleur).

Terwijl er geverfd werd gingen Dees, Faja, Louise en Melissa twee softie dames interviewen. Dit ging vanuit het Engels dat Lim voor ons vertaalde in het Khmer en dan weer terug naar het Engels. Terwijl dit gebeurde werden we gefilmd door Jaap en Karel maakte de foto’s. Dees en Faja begonnen met het interviewen van Lea. Lea had een prachtig en rakend verhaal en ook al waren er echte trieste dingen in haar leven gebeurd, was ze nog steeds positief. Daarna gingen Louise en Melissa de volgende dame interviewen. Zij had een triester verhaal en was dan ook terug houdender. Toch was ze wel zo dapper dat ze met ons haar verhaal wou delen.

Voordat we bezig gingen met het middag programma stopten we op een klein marktje. Hier konden we eten kopen voor onze lunch. Bijvoorbeeld een tros bananen die 2000 riel kosten. Dat is ongeveer 50 cent. Na dat we allemaal wat gekocht hadden gingen we met de tuktuks naar Wat Damnak. Daar kregen we van een monnik uitleg over de stichting life and hope. Hier geven monniken naailes aan arme meisjes. Ana Mae mocht proberen op een naaimachine te werken. Dat was een stuk moeilijker dan een normale naaimachine omdat je, je voeten moest blijven bewegen om de naaimachine te laten werken. De meisjes maakten hele professionele kledingstukken en tassen.
Wij vonden het apart dat de monnik ook tegen de meisjes praatte. Normaal gesproken praten monniken namelijk niet tegen meisjes. Maar deze monnik zei dat hij ons als vrienden zag omdat wij ons interesseerden in life and hope.

Het tweede gedeelte van de middag hebben we geholpen met het versieren van de tuktuks die voor de puppets komen te rijden. Ze zijn heel groot en doen denken aan de corso wagens, alleen dan worden ze getild door de parade mensen en zitten er lichtjes in. De puppets komen zaterdag in een parade. We werden opgedeeld in drie verschillende groepen. Eén groep maakte een allemaal grote ringen voor een hele grote octopus, een andere groep vliegende of zittende uilen en de laatste groep maakte allemaal zelfbedachte insecten. Zo kwamen spinnen, lieveheersbeestjes, wormen en slakken tot stand. Na paar uur hier in de hitte zitten knutselen zijn we terug gelopen naar het hotel. Als verrassing was het Italiaanse avond en gingen we met zijn alle lasagne, pizza en pasta eten. Super lekker! Na het eten waren paar van ons nog even gaan wandelen in Siem Reap, paar gaan kaarten en sommige zijn al gaan slapen. En dat doen wij nu ook want we zijn helemaal kapot van deze super leuke dag. We vinden het altijd leuk om reacties te lezen op het blog dus doe het zeker!

Liefs van Remi en Melissa uit Siem Reap

Advertisements

Siem Reap: here we are!

image

Na een goede eerste nachtrust in siem reap, werd iedereen langzaam wakker met 28 graden. Het zwembad was rond half 8 al gevuld met leerlingen van het maartens. Na het zwemmen en douchen stroomde de ontbijtzaal langzaam vol. En ja hoor, de dames (wij) die gisteren te laat kwamen zaten vanochtend als eerste aan het ontbijt.

Na een lekker vullend ontbijtje stond iedereen om 9 uur klaar voor vertrek. Voor het hotel stonden 6 hele mooie tuktuks klaar om ons de hele dag te vervoeren.

Na een mooie trip door de stad en een bijgelegen dorpje kwamen we aan bij de eerste bestemming. Het dorpje Kompheim met mooie pagoda en een basisisschool.

De medicijnman

De medicijnman

image image

Uit respect deed iedereen zijn pet en zonnebril af. Bij binnenkomst van het dorpje vielen ons al lieve kleine kinderen op, naar mate we dichter bij de basisschool aankwamen werden wij en de kinderen steeds enthousiaster. Onze gids lim vertelde ons dat we een kijkje mochten nemen in de school. We mochten één lokaal van binnen bekijken waar geen les werd gegeven. De kinderen renden door het lokaal heen en zwaaiden naar ons. Ze wisten alleen het woordje hallo in het engels en riepen dat dan ook vaak en vol trots. Het leek ons een leuk idee om de kabouter dans te doen zodat ze ons na konden doen. Helaas vonden ze het raar en werd er niet mee gedaan. Na de basisschool kregen we een verdere rondleiding door het dorpje en kwamen we aan bij een huis waar de vrouwelijke nonnen leven. Deze vrouwen blijven daar tot hun dood en zorgen voor elkaar. Na de nonnen gezien te hebben kwamen we aan bij de stupa’s naast de pagoda waar 16 monniken leven. In de stupa’s ligt het as van de rijke families. Omdat de armen niet genoeg geld hebben voor een stupa staat hun as opgeslagen in het muurtje naast de pagoda. Zodra ze genoeg geld hebben om een stupa te kunnen betalen wordt het as verplaatst met een ceremonie naar een stupa. Al bij binnenkomst bij het dorp zagen we een lief meisje. Ze heeft ons de hele weg gevolgd en we wisten niet wat er met haar aan de hand was, ze leek erg verdrietig.

Door met een wandeling richting stichting Husk. Langs mooie huizen en een zanderige weg zagen we veel van het echte Cambodjaanse plattelandsleven. Wat ons meteen opviel was het verschil tussen arm en rijk. Van grote huizen tot kleine hutjes. We kwamen aan bij een huis van een weduwe. Ze woonde in een klein hutje en husk heeft haar een kans gegeven en een mooi huis voor haar en haar kinderen gebouwd. We liepen door en kwamen aan bij een huisje van een arts en zijn kleinzoon.

De man maakte medicijnen voor mannen tegen hoge bloeddruk, en voor vrouwen tegen menstruatiepijn. De nederlandse meisjes werden het kleine jongetje iets te veel waardoor hij alles liet lopen. We kwamen steeds dichter bij Husk en naderde een graslandschap waar de koeien flink stonden te grazen.

Bij Husk aangekomen kregen we een rondleiding door de accomodatie. Husk is een organisatie die kinderen een betere toekomst biedt door middel van engelse lessen. Ook bouwen ze huizen voor armen die het echt nodig hebben. Hier gaat een strenge selectie aan vooraf. Ook plaatst husk waterzuiveringspompen voor arme gebieden. Alle gebouwen van husk zijn gemaakt van plastic flessen. Dit hebben ze gedaan zodat het goed isoleert en om de lokale bevolking te laten inzien dat het afval niet op de grond hoort.

Een ander onderdeel van husk zijn de softie vrouwen. Dit zijn arme vrouwen die ze een kans bieden om hun leven mooier te maken. Deze vrouwen verdienen één dollar voor het hele gezin maar nadat ze de kans hebben gekregen van husk en softies maken verdienen ze nu zes dollar per dag. Wij hebben zelf een ontwerp ingestuurd van een nieuwe softie ontworpen door melissa.

We hebben vandaag hierover gebrainstormd over het uiteindelijke materiaal en het ontwerp. Morgen gaan we hier verder op in.

Tussendoor hebben we geluncht in het village house. De lunch bestond uit lekkere broodjes met bijvoorbeeld bacon of ham en na de sandwiches vers fruit, alles klaargemaakt door de vrouw van Lim (de gids).

Weer terug met de tuktuks naar het centrum van siem reap. We kwamen aan bij een trainingshotel. Hier kregen we uitleg over wat ze daar doen. Agir pour le Cambodge is een organisatie die arme kinderen helpt een hoge opleiding te krijgen door middel van engels en wiskunde lessen. In het hotel/restaurant leren de kinderen op het gebied wat zij leuk vinden goed te functioneren zodat ze hiermee een goede baan kunnen krijgen. Bijvoorbeeld receptie of werken in de keuken. Na een rondleiding door het hotel en de keuken gingen we weer terug met de tuktuks naar het hotel.

Iedereen was over verhit en dook gelijk het zwembad in. Na een halfuurtje zwemmen maakte iedereen zich klaar voor het avondeten. Om half zeven stonden de tuktuks weer klaar om ons te vervoeren naar het restaurant. Omdat we nog geen rijst hebben gehad vandaag mocht dit natuurlijk niet ontbreken bij het avondeten. Met het avondeten achter de kiezen liepen we weer terug naar het hotel. Daar aangekomen hebben we aan de interviews gewerkt voor de softievrouwen en de mensen van de hotelschool.

Nu ligt iedereen lekker in bed na een mooie, geslaagde dag.

Liefs,
Christianne en Josephine

Langs de Mekong

image

De tarantula vlak voor Alexis hem op(h)at

Over zand was het trouwens best lastig duwen, waar het geasfalteerd was,  werden we minder moe.

Over zand was het trouwens best lastig duwen, waar het geasfalteerd was, werden we minder moe.

Vandaag de lange reis naar het noorden, van Phnom Penh naar Siem Reap.

Het is zo’n 350 km, je zal het over een paar jaar vast in een paar uur kunnen doen, maar dat was vandaag zeker niet geval.
De “weersverwachting” voor de afstand was 10 uur, ook dat hebben we niet gehaald.
Het begon op het moment dat we op tijd allemaal in de bus zaten en onze gids, Lim, ons informeerde dat bij het tellen (de moeilijkste taak van de begeleiding is uitbesteed aan onze zeer precieze gids), dat bij het tellen dus, er twee dames ontbraken. De wekker…niet eens een Cambodjaanse smoes dus.
Binnen een een half uur losten we dat probleem op, ze kregen ontbijt in de bus.
We vorderden het eerste uur, Phnom Penh uit, heel langzaam.
Op de blog is het aparte verkeer al vaker genoemd, je kunt het je het beste voorstellen als dat je over een drukke markt loopt of over een grote, zeer goed bezochte, braderie, maar nu dus met een bus. Chaotisch, van alles en vooral van alle kanten en tot op het laatste moment, recht op je af.
Hoe onwaarschijnlijk ook, je botst toch eigenlijk nooit, maar het scheelt vrijwel niets.
Constant passeer je, of passeren je, scooters en motors, tuktuks, andere bussen, vrachtauto’s, tankwagens, incidentele fietsers, natuurlijk koeien, een koelbloedige hond, en dan vergeet ik alle mensen die op de een of andere manier de overkant, ondanks ons, toch naar de overkant willen.
Nu we het toch over de bus hebben, het is een luxe bus met een probleem.
De airco doet het, we hadden het lekker warm, terwijl het buiten gewoon bloedheet was.
Het probleem deed zich voor nadat we net van een heerlijke maaltijd met spinnenpoten, krekelveugeltjes, gewone meelwormen en andere moeilijk herkenbare maar niet meer bewegende insecten hadden opgepeuzeld, en de bus weer in wilden.
De chauffeur keek wat zorgelijk. Louise zei nog, <<Je zal met net met zo’n fijne bus pech hebben>>, en dat hoefde ze niet verder uit te leggen: we moesten achter de bus gaan staan en op commando dit inmiddels kokendhete blik gaan duwen.
We zijn aangekomen, dat scheelt, maar deze oefening hebben we nog een paar keer herhaald.
Kortom, een hele saaie dag die we gelukkig konden opvrolijken met, voor wie wakker was, het spel: Wie is het?
De regels, voor wie dat niet kent, volgen in een andere blog, maar er zaten een paar jongens met heel veel plakband rond hun hoofd.

Bij aankomst in het hotel moesten we bijna de politie inschakelen, totdat gelukkig bleek dat Karel zich in een tasje teveel had vergist.
Het zwembad is leeg, daar moest maar eens verandering in komen.

Volgens de dokter mag dat gelukkig gelijk, zelfs na een heerlijke maaltijd.

Tot morgen, dat wordt weer een spannende dag.

genocide, lady Penh en Fleur’s verjaardag

Het is nu wellicht laat maar ik heb het idee dat niemand echt moe is. Niet zoals gisteren. Maar extra slaap is nooit verkeerd, extra slaap die ik nu misloop. Ach, dat slaap ik morgen in de bus wel bij. Nota bene zes uur naar Siem Reap voor de boeg.

De dag begon vanochtend goed. Een heerlijke kop koffie bij een prima ontbijtje in de lobby. Na ons helemaal vol te hebben image

gegeten met een aantal onbekende vruchten zijn we op de bus gestapt naar Tuol Sleng. Tuol Sleng was tijdens het Pol Pot regime één van de vele gevangenissen voor de ongelukkigen die er onterecht werden opgesloten en gemarteld. Enkel om na weken van onmenselijke martelingen naar een veld te worden gebracht om daar op een meestal net zo verschrikkelijke manier te worden omgebracht. Mensen werden afgeranseld in hun cellen om er vervolgens zout water overheen gegooid te krijgen, vrouwen en mannen die er hun nagels één voor één uitgetrokken kregen en nog veel meer onuitspreekbare martelmethoden. Deze mensen waren schuldig bevonden aan o.a. intellectueel zijn, het in staat zijn zichzelf te kunnen onderhouden, het dragen van een bril of er simpelweg te intelligent uit zien, en nog veel meer bizarre aanklachten. Hier in Tuol Sleng kregen we echter de mogelijkheid om vragen te stellen aan één van de zeven overlevenden van het gruweloord. Bou Meng was gearresteerd door de Khmer Rouge op de aanklacht van het hebben van een bioscoop en het feit dat hij voor zichzelf kon zorgen. En de verhalen die hij (en onze twee vertalende gidsen Lim en Sam) vertelde(n) waren erg indrukwekkend. Niet alleen de verhalen over hoe het er in de gevangenis aan toe ging waren indrukwekkend maar ook wat er allemaal in de rest van Cambodja afspeelde in die tijd was ronduit bizar. Mensen die op alfabetische volgorde aan elkaar werden uitgehuwelijkt door de regering, het feit dat iedereen uit de steden trok en Phnom Penh een spookstad werd, en het verhaal dat onze gids Lim’s ouders ook op die manier zijn samengekomen. Uiteraard vroegen we ons af hoe Bou Meng dit alles had overleefd.Hij vertelde ons dat hij bovendien een artiest was en dat hij soms posters, slogans en schilderijen maakte voor de Khmer Rouge. Dat weerhield ze er helaas nietvan om hem te martelen en zijn kinderen en vrouw te vermoorden. De indrukwekkende verhalen werden zeer goed ondersteund door de minstens zo indrukwekkende gebouwen gevuld met eenmanscellen van één bij twee en massadetentie lokalen waar verdachte rode vlekken en roestige kettingen de vloeren en muren ontsierden. Maar de tijd zat ons op de hielen en we moesten al snel verder naar de ‘killing fields’ a.k.a. ‘Choueng Ek’. Als de trip hiervoor te heftig voor je was zou ik hier voor de ingang wachten. Het was een groot bultig veld  dat werd gedomineerd door een toren gevuld met schedels en botten. En dat was slechts het begin. Overal waar je liep moest je uitkijken waar je je voeten zette omdat probeerde te voorkomen op de uit de grond stekende botten te stappen. Ook was er een boom waar de soldaten die er werkten een grote spijker in hadden geslagen om er de zuigelingen met het hoofd tegen aan te slaan, dat kost minder kogels. Maar drong de tijd en we hadden maar 5 minuten voor het museumpje dat er ook was. Toen gingen we met de bus naar de heuvel waarnaar de stad naar is genoemd. Phnom is namelijk Khmer voor heuvel en schijnt dat een vrouw genaamd Penh deze heuvel ruim 700 jaar gelden vond en besloot er zich te vestigen en er een stad te stichten. Boven op deze heuvel staat Phnom Wat. Dat betekent letterlijk: heuveltempel. Voor deze tempel kregen we een geschiedenisles van gids Sam en de kans om er even rond te lopen. Dat was ook meteen de eerste keer dat ik een ritje met een tuktuk aangeboden heb gekregen enweer heb afgewezen. Al heb ik van een aantal dames gehoord dat ze daar al meer last van hebben gehad. Lunch volgde, maar op een ongewone plek. We waren uitgenodigd door Cambodjaanse kennissen van Maartenscollege’s eigen ex-geschiedenis docent Connie van der Veen om langs te komen voor lunch. Grandma, mama en Tanja waren zeer enthousiast en mama ging gretig met ons op de foto. We hebben toen een heerlijke uitgebreidde lunch genoten op de vloer van de woonkamer. Hier kregen we voor dessert eeb vrucht maar toen ik die vrucht wou eten begon gids Lim heel hardte lachen omdat ik het fruit met schil naar binnen werkte, iets waarvan ik dacht dat het kon en wat ik ook al bij pak em beet vijf van dezelfde vruchten bijhet ontbijt heb gedaan. Voor we weggingen heeft Ana Mae de familie namens de hele groep een presentje voor de moeite die ze voor onsheeft gedaan aangeboden,en we hebben bovendien Fleur nog blij verrast door haar verjaardag hier te vieren, voor haar te zingen en haar een cadeau te geven. Na dit alles hebben we om de hoek het winkeltje van tante nog even leeggekocht.

Wat toen volgde was een kort uitrust intermezzo in het hotel om daarna te gaan eten een heerlijke Cambodjaanse tent die de lekkerste lokale gerechten serveerde. Nog snel afgerond met drie kwartier night market en daarna door het moordende verkeer terug naar het hotel. Maar ik moet ook afronden want ik zit hier nu om half elf in een lege lobby te typen terwijl Karel, Jaap en al mijn reisgenoten al op bed zijn.

Groeten uit Cambodja en tot morgen,

(Lars, namens de gehele groep)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Jannes, namens het hele cambodjateam.g a.k.a. ‘Facility S:21’

De eerste dag

Cultuurshock?

hè..jannes

hè..jannes

8:30 uur, we zitten aan een zeer rijkelijk ontbijt, genieten na van alle indrukken die we gisteren op hebben gedaan.

We beginnen bij de vlucht. Nadat jullie ons uitgezwaaid hadden, gingen we met de auto naar schiphol. Daar inchecken en het vliegtuig op. De vlucht was weliswaar prachtig, echter hadden we allen moeite met slapen en vermoeid bereikten we de hitte van het prachtige, doch arme Cambodja. 5 formulieren moesten we invullen voor we langs de douane mochten, maar het was het natuurlijk waard toen we het vliegveld uitliepen.

We werden opgewacht door 2 geweldige reisleiders en die namen ons mee met een prachtige,  cambodjaans beklede, bus. Ondanks de vermoeidheid, namen we de eerste cultuurshock helemaal op: het verkeer! Wat een chaos, mensen op zo veel scootertjesen tuktuk’s, die zomaar de weg overslingeren. Met dank aan onze geweldige buschauffeur, kwamen we helemaal veilig aan bij de Russian market (we konden nog niet naar het hotel omdat het hotel nog niet klaar was, vandaar direct naar de markt) .  We waren zo moe, en velangden zo naar een bed, maar waren overweldigd door de markt, zo veel kleding, merkkleding, voor zo weinig geld. Verkocht door vrouwen die struggelen een redelijk iets te verdienen. Bedelaars die benen missen, een oog missen, of een kind in vodden meedragen. De eerste indruk van Cambodja was compleet. De markt uit (waar we een jongetje van 10/12 met zijn broertje van+-8 op een scootertje stapten en zo wegreden..!) , waarna we lopend, een paar honderd meter naar het hotel liepen en daar de andere kant van Cambodja zagen. De tweedeling was enorm, van de armoede op straat, naar een luxe paradijs in het hotel, prachtige zwembaden, palmen en enorm vrienelijk personeel die je met heel veel respect behandelen. En toen konden we dan toch eindelijk op ons bed neerploffen en aan het zwembad ontspannen.

Na de broodnodige ontspanning hadden we om 5 uur een gesprek met 2 vrouwen over het probleem met het sexmisbruik/ verkrachtingen. In cambodja is het zo dat 1 op de 5 mannen aan het verkrachten van vrouwen doet, belachelijk. Die vrouwen moeten we helpen en steunen en daarom luisterden we aandachtig naar  het verhaal van de 2 vrouwen, athans dat probeerden we, de vermoeidheid begon zijn tol te eisen en we vochten om niet weg te dommelen. Toch een zeer aangrijpend en interesant verhaal.

 

Toen…. Avondeten, we waren hongerig en waren zeer blij het heerlijke eten te ontvangen. Geserveerd werd er door students, die zonder deze baan op de straat zouden zitten. 

Vervolgens bus weer in en door het belachelijke   verkeer weer naar het hotel..

Eindelijk slapen..

Nu net ontbijt gehad en nu naar de killing fields en het museum. Het wordt een heftige dag, en onder druk moet ik nu stoppen met schrijven.. De bus vertrekt¡!

Vanavond een vers verhaal.

Jannes, namens het hele cambodjateam.