Sunny Sunday!

Vanmorgen lekker uitgeslapen, wel werd iedereen om zeven uur al wakker van het idee dat we ons weer eens verslapen hadden. Gelukkig konden we rustig doorslapen. Na een rustige start en een lekker ontbijtje gingen we weer op pad, dit keer met de bus! Dat betekent dat de rit ook ietsje langer duurde dan normal. Gelukkig was het deze keer twee uur in plaats van twaalf uur dus dat viel beter in de smaak. Na een typische cambodjaanse busrit met een mooi uitzicht vanuit de bergen kwamen we aan bij een dorp. Lim kondigde aan dat er een Happy House in de buurt was, 1000 riel lichter, mocht je genieten van een heerlijke staan wc inclusief khmer geur!

Nadat er weer een desinfectietube is leeggemaakt was iedereen klaar om in de brandende zon richting de tempel van het dorp te lopen. Aangekomen bij de tempel werden we ontvangen met hard gezang uit de speakers, er was een ceremonie gaande, om te bedanken voor de donaties, er werden zegeningen uitgesproken. Het was een mooi en levendig beeld boven op de berg. De helft van de groep liep al de trap op richting de tempel terwijl Lim nog aan het onderhandelen was met het jongetje dat onze schoenen zou gaan bewaken voor een paar riel.
Bovenop de tempel was een heel mooi uitzicht over het landschap waarbij weer vele selfies werden gemaakt. Weer beneden lagen onze schoenen nog rustig op ons te wachten. De helft van de groep liet zich zegenen door een van de drie monniken waarbij je een klein bedrag moest betalen voor een rood armbandje, besprenkelt met water en een lang gebed.
Daarna hadden we lunch van de vrouw van Lim, daar wordt iedereen vrolijk van, heerlijke sandwiches, verse kokosnoten en een koude Cola. Naderhand vers fruit met onder andere mango, dragon eyes en lycheese. Met een gevulde maag hadden enkele van ons een zware wandeling naar de bus. De bus bracht ons door de steile bergwegen naar Phnom Kulen, de watervallen.

We waren niet de enige bezoekers, tussen alle mensen door volgden we Lim over een wiebelbrug, waar de eerste al bijna het water in kukelde. We kwamen bij een waterval van 25 meter aan waar Ana-mae, Remi, Faja en fleur met kleding en al meteen het water in sprongen, als je hier in je bikini zou zwemmen ben je namelijk erg respectloos tegenover de bevolking. Verder konden we hier pootje baden en genieten van de gratis welness treatment van de knabbelvisjes in het water. Na twee uur rust bij de watervallen gingen we weer terug met de bus richting het hotel in Siem Reap.

Afgesproken gingen we om 18.00 uur te voet richting een markt waar alleen maar fair producten gemaakt in Cambodja verkocht worden. Het leuke van deze markt was dat je bijna nergens anders deze producten kan kopen ook is er veel variatie in de producten. Wie weet zijn jullie wel een van de gelukkige ouders met een souverniertje van deze markt! Ondertussen was de groep Lim Nederlandse beledigingen aan het leren om uit te oefenen op de begeleiding. Aagje was druk in gesprek met de eigenaar van de markt en het hotel wat zich daarnaast bevondt, die wij alweer belachelijk aan het maken waren (niet wetende dat het een Nederlander was), oeps!

Christiaan nodigde ons direct uit. Hij gaf ons een algemeeen beeld over de maatschappij in Cambodja. Zo heeft hij uitgelegd hoe de westerse winkelketens indirect in contact staan met de kledingfabrieken in Cambodja, waardoor de grote kledingmerken in het westen in principe toestemming krijgen om ons een tegenovergesteld beeld te geven van de situatie in de kledingindustrie.
Na een uitgebreide uitleg zijn we naar een restaurant gegaan waar we onze favoriete maaltijd kregen,  RIJST! Toen nog even een pitstop bij de Night Market waar iedereen souveniertjes op de kop sloeg. Aangekomen in het hotel een korte bespreking over de Holland dag morgen, dus iedereen is nu goed voorbereid en klaar voor morgen. De foto’s voor de buddy’s zitten in de lijstjes en wij hebben er zin in!

Liefs, Evelien en Merlijn

Zweet, Stenen, Kikkers (& Chinezen)

imageVanochtend om 7 uur was het alweer tijd om een poging te wagen snel beneden te zijn en op tijd te vertrekken. De zoveelste uitval van de elektriciteit hielp hier helaas niet bij, but hey, nobody’s perfect. Hoe dan ook, toen iedereen eenmaal klaar was om te vertrekken stapten we weer in de tuktuks en waren we onderweg naar Angkor Wat. Lim (gids) had ons al verteld dat we halverwege op de foto zouden moeten om onze toegangspassen te maken, en jawel hoor, zo stonden wij alweer in de vroegte keurig lachend en fotogeniek op de foto. Tussen vele bussen met bakladingen Chinezen probeerden we bij Angkor Wat te komen, de hoofdattractie hier. Na wat aapjes te hebben begroet liepen we door de toen al snikhete jungle richting de tempel. Angkor Wat is het grootste tempelcomplex ter wereld, er zijn in totaal bijna 300 tempels verspreid over een immens gebied. Door de hitte ploeterden we voort en stromplelend beklommen we deze majestueuse tempel. Manouvrerend tussen ongeveer heel China, dat dan wel. Wat ook leuk was om te zien waren die iets te dikke touristen uit het westen die de ontzettend steile trappen van de tempel af probeerden te komen. Tja, het is jullie vast al niet ontgaan dat onze groep van leedvermaak houdt. Angkor Wat is een prachtige tempel maar het jammere is dat veel Boeddha beelden zijn gestolen en dat het geheel er een beetje vervallen bij ligt. Na flink wat liters zweet verder stapten we weer in de tuktuks en waren we alweer onderweg naar tempel nummer 2, Bayon. Vooral beroemd om de 216 lachende gezichten die de toeristen heel vrolijk aankeken. Vervuld van blijdschap stapten we de tempel binnen. Het nadeel van vandaag was dat het ongeveer de warmste dag was sinds onze aankomst, ongeveer een graad of 35, dus het was zwaar. Desondanks vochten we dapper door en waren we even later alweer onderweg naar tempeltje nummer 3. Angkor Thom staat bekend om het feit dat het nog steeds half bedolven in de jungle ligt. Vele bomen klimmen over en onder de stenen door. Ik denk dat we deze ervaring maar het best kunnen samenvatten met de volgende woorden: warm, zweet, stenen, chinezen en natuurlijk de schitterende nalatenschap van de Khmers.

Hungry! Lim’s vrouw had weer een heerlijke lunch voor ons geprepareerd. We waren dan ook muisstil toen we het heerlijke Cambodjaanse eten aten. Nadat Merlijn de helft van het fruit in Cambodja had gegeten en Lars voor de verandering de schil maar had laten liggen, was het tijd voor het Peking Express spel a.k.a. ‘The Amazing Race’.

The Amazing Race is een race met opdrachten die 4 verschillende teams moesten volbrengen in en rondom Siem Reap met de tuktuks. Wij werden verdeeld in groepen, en elke begeleider had een groep. Zo zaten wij met Karel… De opdrachten bestonden o.a. uit een quiz met veel informatie wat we eigenlijk hadden moeten weten en tot 10 tellen in het Khmer wat eigenlijk heel simpel bleek te zijn. Favoriet is toch wel het eten van een schaaltje overheerlijke dingen die je niet wil eten. We waren allemaal zo fanatiek, ik heb nog nooit zo roekeloos een hapje weet ik het wat met peper in mijn mond gedouwd en bij Peter viel vooral de kikker erg in de smaak, nou ja, daarna wel ongeveer 50 keer gespoeld met water. Ook onze good old Karel stak heldhaftig een handje meelwormen in zijn mond. Door naar de volgende, boompjes planten of een shuttle hooghouden voor 25 keer achter elkaar. We keken even onze groep rond (bestaande uit Eline, Floor, Merlijn, Peter, Karel en ikzelf) en we kwamen al snel tot de conclusie dat het het planten zou worden. Merlijn nam de leiding. Ik heb nog nooit iemand zo fanatiek een boom zien planten. De potgrond, zand en water vlogen door de lucht toen Merlijn zich helemaal uitleefde op de plant en binnen tien seconden stond het kreng overeind. Toen volgde er nog een uitdagende Khmerse dans, en zelfs Peter hier naast me heeft toch wel bewezen dat hij geen twee linkervoeten heeft. We waren ondertussen ver in de leiding en scheurden naar onze laatste opdracht. Helaas was ons ruimtelijk inzicht door de meelwormen en kikkers zo aangetast dat we uiteindelijk bij het oplossen van de puzzel 3e zijn geworden. Die verdomde Ineke weer eerste natuurlijk…

Terug in het hotel (het was inmiddels 5 uur) nam iedereen snel een douche of een duik in het zwembad. Nadat iedereen weer opgefrist was en niet meer van een paar kilometer afstand te ruiken was gingen we alweer op weg naar het eten. Voor de verrassing bestond het uit rijst en groenten! Het was heerlijk en nadat Dees het halve restaurant bij elkaar gilde toen er een kakkerlak over de grond liep liepen we richting de Giant Puppet Parade. Dat was me echt een fiesta van jewelste. We hebben al onze creaties voorbij zien komen en er was natuurlijk ook een gezonde dosis Chinezen aanwezig. We hebben nog een tijdje achter de parade aangelopen en dat was geweldig.

Vermoeid kwamen we uiteindelijk veilig en wel terug bij ons hotel, iedereen vermoeid van deze warme, leuke, maar ook lange dag.

Nu gaan wij ook maar eens naar bed. Morgen wacht weer een leuke dag bij de watervallen.

Liefs,

Ana Mae & Peter

Na het eerste “uitslaapdagje”

Na een eerste “uitslaapdagje” vertrokken we vanmorgen om 08:30 naar een meer, Tonle Sap. Vandaag gingen we niet met de tuktuk maar met 2 busjes aangezien het een verre en erg zanderige, hobbelige weg was.
Na 3 minuten begon Ana Mae’s busritueel, haar ontbijt verspreidde zich al snel over de vloer van de bus. Maar dit mocht de pret niet drukken. Na een uurtje rijden kwamen we aan bij het o-zo lekker ruikende meer. Hier lagen twee superluxe bootjes voor ons klaar (not). Het weg varen was geen succes. Er zat plastic en visnetten om de schroeven, het was dus niet een heel schoon meer. Al varend kwamen we aan bij een floating village. Een dorp drijvend op het water, 98% van dit dorp leeft hier dan ook van de visvangst. We maakten een kleine stop bij een ‘crocodile farm’ na een paar agressieve krokodillen acties en wat bijna afgebeten armen voeren we weer terug naar de opstapplaats en reden we weer, ondertussen in een schoongemaakte bus, naar de Husk community waar we voor het eerst onze buddy’s zouden gaan ontmoeten.
Eerst hadden onze buddy’s een erg actieve, luidruchtige, Engels les waar wij aan deel mochten nemen. Het was erg bijzonder om te zien hoe ze daar Engelse les geven, we kwamen dan ook tot de conclusie dat het in Nederland ook wel zo mag. Er was een super sterkte interactie tussen de ‘teachers’ en de ‘pupils’. Door middel van spelletjes leren deze kinderen op een super goede manier Engels.
Hierna mochten we met onze buddy’s gaan kletsen en hebben we onze cadeautjes uitgedeeld, de stroopwafels vielen erg goed in de smaak. Het was erg leuk om te zien hoe enthousiast de kinderen waren. Jammer genoeg waren er ook een paar minder spraakzame buddy’s maar dat loste zich al snel op bij het pannenkoeken bakken. Fiona van Husk vertelde dat dit de 3e keer was dat de kinderen hebben gekookt op school en dat het dan ook erg bijzonder voor ze is, omdat ze niet gewent zijn om ‘voor hun lol’ te koken. Ze waren erg onder de indruk van de pannenkoeken.
Nadat alle pannenkoeken op waren gegeten, reden we naar het circus waar we een workshop zouden krijgen van een organisatie Phare. (Deze organisatie geeft kansen aan getalenteerde straatjongeren uit Cambodja om zich verder te ontwikkelen als acrobaat. Het geld dat wordt opgehaald is voor de families van deze acrobaten in opleiding.) Na een korte introductie gingen we aan de gang met koprollen, handstanden, salto’s en andere acrobatische kunsten. Ook Ana Mae maakte met haar zwakke maag doodleuk koprollen. Gelukkig bleef de mat schoon. Na wat gekraakte en bijna gebroken nekken stond er een heerlijke maaltijd op ons te wachten. Toen alle kippenvleugeltjes op waren gesmikkeld en de laatste restjes tussen de tanden weg waren gehaald konden we de circustent in. Hier werden uit voorzorg waaiers uitgedeeld die niet alleen tegen de warmte waren maar vooral tegen het flauwvallen om het goede lichaam van de getinte acrobaat.
Het was een erg spectaculaire voorstelling waarbij we ademloos hebben gekeken naar onder andere omgedraaide benen in nekken. Voor de dames was het erg fijn om na afloop nog even lekker dicht tegen de bezweette getinte acrobaat aan te mogen staan voor een foto.

De softieknuffels zijn nu ook bijna klaar! Vandaag hebben we de laatste prototype gezien, waar we na hevige discussies, allemaal enorm trots over mogen zijn. Sabai, de naam van de knuffel wat in het Khmer blij betekent, (tot Karels grote spijt heet de knuffel geen Karel) is erg mooi geworden.

De foto’s worden er nog zo snel mogelijk bijgevoegd.
Wij duiken nu snel ons bed in, aangezien we morgen weer vroeg uit de veren moeten.

Liefs,
Dees en Louise

Hj

De Langste Dag

Vanochtend hadden we rond 07:45 ontbijt, om 08:15 vertrokken we bij het hotel. Lopend gingen we naar de puppets waar we verder gingen met het maken en versieren van de dieren. Deze dieren komen zaterdag op een tuk tuk die over de parade rijdt. Iedereen ging verder met zijn eigen ontwerp of ging versieren.

Ana Mae, Peter, Remi en Fleur gingen naar Sala Baï voor een interview met twee leerlingen van het trainingsrestaurant. Na het versieren en het interview liepen we naar de markt waar we weer een lunch van

bananen of anderimage image

image image fruit kochten.

Na de markt gingen we naar een drukkerij, Silk Screen Printing, waar we ons eigen Both Sides Now shirt mochten bedrukken. Je mocht een shirt uitzoeken en die zelf bedrukken. Dit was erg leuk om te doen!

Na het bedrukken van de shirts gingen we met de tuk tuks naar Grace House. Hier krijgen kinderen de kans om Engels te leren, elektricien of timmerman te worden en er was een atelier waar vrouwen tassen aan vlechten waren. Het doel van de organisatie is om mensen skills te leren, dit doen ze omdat er een generatie is weggevallen na de tragedie tijdens het rode Khmer regime. Deze generatie had kennis die ze hadden moeten overdragen maar wat door de gebeurtenissen in de oorlog niet mogelijk was.
Toen we aankwamen kregen we een filmpje te zien over de organisatie en daarna kregen we een rondleiding over het terrein. Onder andere kinderen van 5 jaar hadden Engelse les in een open lokaal. Ook gingen we een kijkje nemen bij de vrouwen die tasjes aan het vlechten waren.Deze vrouwen krijgen loon voor ieder gemaakte tas, ook als het niet verkocht wordt.

Vervolgens gingen we naar Pactics. Dit is een goede fabriek die brillendoekjes en tasjes voor brillen maken voor o.a. Ray Ban en Michael Kors. We spraken met de Nederlandse eigenaar, V.I.Piet, en een van zijn Nederlands werknemers. We begonnen met vragen stellen, over de fabriek en werknemers. Deze fabriek heeft 320 werknemers die allemaal onder de goede omstandigheden werken, dus een goed loon, goede ventilatie, een dokter en een crèche heeft. Na het het vragenrondje werden we in twee groepen verdeeld en rondgeleid. Dit was bijzonder en erg leuk om te zien.

Uiteindelijk gingen we naar het hotel en een half uurtje later gingen we naar het ‘ all you can eat restaurant’. Dit kan je vergelijken met wokken, maar dan op z’n Cambodjaans. Na lekker te hebben gegeten gingen we naar de Night Market. We kregen ongeveer een uur de tijd om leuke dingetjes te kopen en rond te snuffelen op de markt. Iedereen heeft wel iets leuks gekocht, wij ook!

Nu gaan wij lekker slapen en verheugen ons op morgen, dan zien we eindelijk onze buddy’s!!

Liefs,
Eline & Floor