Langs de Mekong

image

De tarantula vlak voor Alexis hem op(h)at

Over zand was het trouwens best lastig duwen, waar het geasfalteerd was,  werden we minder moe.

Over zand was het trouwens best lastig duwen, waar het geasfalteerd was, werden we minder moe.

Vandaag de lange reis naar het noorden, van Phnom Penh naar Siem Reap.

Het is zo’n 350 km, je zal het over een paar jaar vast in een paar uur kunnen doen, maar dat was vandaag zeker niet geval.
De “weersverwachting” voor de afstand was 10 uur, ook dat hebben we niet gehaald.
Het begon op het moment dat we op tijd allemaal in de bus zaten en onze gids, Lim, ons informeerde dat bij het tellen (de moeilijkste taak van de begeleiding is uitbesteed aan onze zeer precieze gids), dat bij het tellen dus, er twee dames ontbraken. De wekker…niet eens een Cambodjaanse smoes dus.
Binnen een een half uur losten we dat probleem op, ze kregen ontbijt in de bus.
We vorderden het eerste uur, Phnom Penh uit, heel langzaam.
Op de blog is het aparte verkeer al vaker genoemd, je kunt het je het beste voorstellen als dat je over een drukke markt loopt of over een grote, zeer goed bezochte, braderie, maar nu dus met een bus. Chaotisch, van alles en vooral van alle kanten en tot op het laatste moment, recht op je af.
Hoe onwaarschijnlijk ook, je botst toch eigenlijk nooit, maar het scheelt vrijwel niets.
Constant passeer je, of passeren je, scooters en motors, tuktuks, andere bussen, vrachtauto’s, tankwagens, incidentele fietsers, natuurlijk koeien, een koelbloedige hond, en dan vergeet ik alle mensen die op de een of andere manier de overkant, ondanks ons, toch naar de overkant willen.
Nu we het toch over de bus hebben, het is een luxe bus met een probleem.
De airco doet het, we hadden het lekker warm, terwijl het buiten gewoon bloedheet was.
Het probleem deed zich voor nadat we net van een heerlijke maaltijd met spinnenpoten, krekelveugeltjes, gewone meelwormen en andere moeilijk herkenbare maar niet meer bewegende insecten hadden opgepeuzeld, en de bus weer in wilden.
De chauffeur keek wat zorgelijk. Louise zei nog, <<Je zal met net met zo’n fijne bus pech hebben>>, en dat hoefde ze niet verder uit te leggen: we moesten achter de bus gaan staan en op commando dit inmiddels kokendhete blik gaan duwen.
We zijn aangekomen, dat scheelt, maar deze oefening hebben we nog een paar keer herhaald.
Kortom, een hele saaie dag die we gelukkig konden opvrolijken met, voor wie wakker was, het spel: Wie is het?
De regels, voor wie dat niet kent, volgen in een andere blog, maar er zaten een paar jongens met heel veel plakband rond hun hoofd.

Bij aankomst in het hotel moesten we bijna de politie inschakelen, totdat gelukkig bleek dat Karel zich in een tasje teveel had vergist.
Het zwembad is leeg, daar moest maar eens verandering in komen.

Volgens de dokter mag dat gelukkig gelijk, zelfs na een heerlijke maaltijd.

Tot morgen, dat wordt weer een spannende dag.

Advertisements